|
Mijn Kapper
Onlangs was ik op de gezondheidsbeurs. Voor mij een nieuw fenomeen want ik
ga nooit naar beurzen. Tenzij ik er gratis en voor niks in mag. En
dat was hier dan ook het geval. Ik heb niks met beurzen want het
enige wat je ziet zijn standhouders die hun eigen artikelen
aanprijzen .
Oh, zeker er zijn ook informatieve stands, maar die herken je zo: daar is
het niet zo druk. Daar, waar iets te halen valt, daar is het druk.
Gewapend met een hoop scepsisch en tot de tanden
bewapend met kritsiche vragen, betrad ik de inmense hal.
Als snel kwamen we bij een stand waar ze
rijstdrank aanprezen, een alternatief op sojamelk die ik
niet te drinken vind. Ik wilde wel mee doen aan zo'n
proeverij. Over het algemeen houd ik niet van kant en klare
drankjes, maar misschien......
Ik proefde kritisch en constateerde
dat ik de naturel smaak het lekkerst vond. Intussen was er
een vrouw aangeschoven die ook wel aan de proeverij wilde
deelnemen. We raakten aan de praat en in het gesprekje dat daar
op volgde, deelde ik mijn bevindingen met haar. Bij het weggaan zei
ik: “ik kan u de naturel smaak adviseren." Hierop antwoordde
de mevrouw heel bits :"Dat
bepaal ik zelf wel". Daar had ze een punt, want zo zou ik ook kunnen
reageren.
Inmiddels aangekomen bij de gehoorstand,
ving ik een gesprek van een
vrouw op. Ze was het niet eens met de gehoorleeftijd van haar oren.
Ze wilde een lagere leeftijd hebben.
Ik verbaasde me hierover, want je kunt wel iets
willen en wensen. Maar als je oren oud
zijn, zijn ze oud. Dit was
voor mij een staaltje van de maakbare wereld.
Als mens hebben we duidelijk een behoefte om onze
mening in alles te willen laten doorklinken en zaken naar onze hand
te zetten. We nemen geen genoegen meer met een advies van een ander.
We bepalen we immers zelf wel
wat goed voor ons is en hoe we het willen hebben. Dat zie je niet
alleen op zo’n beurs, maar echt overal.
Neem nou de broodjeszaken die immens popular
zijn. Hier kun jij je unieke broodje samenstellen. Een mooi gegeven,
maar de praktijk is toch dat je telkens weer met hetzelfde broodje
naar buiten komt wat je altijd eet. En wat kies je dan?
"Wat voor broodje wil je, groot of klein, bruin
of wit, met boter of zonder, met sla of zonder, met kaas of zonder
met saus of zonder”. En dan heb jij je unieke broodje.
Gek word
ik ervan.
Of van die restaurants waar allerei keukens
verzameld zijn, zodat ieder naar wens kan eten. Dat betekent in de
praktijk dat je eet wat je altijd eet.
Ikzelf vind het heerlijk
om
bij een ander te gaan eten en combinaties
te eten die jezelf niet zou verzinnen. Soms word ik overvallen door
een compliment waar ik dan weer niet blij mee ben.
Dan ga ik bij vrienden eten en dan vragen ze
“mijn” saladedressing te
maken, want die is zo heerlijk. Tja
dat doe ik dan maar. Maar nu eet ik weer dezelfde salade die ik
thuis ook altijd eet.
Maar dan mijn kapper. Ik kom er al jaren en
iedere keer bespreken we van te voren wat ik gedachten had, hoe ik
mijn haar zou willlen. En hij
geeft mij zijn ideeën daarover. We zijn het vaak snel eens.
Ik nestel me lekker in de stoel, kopje koffie of thee erbij en ik
babbel wat en hij knipt heerlijk door. Halverwege de knipbeurt kijk
ik dan in de spiegel hoe het resultaat gaat worden. Ik vraag hem
altijd of het wordt zoals hij van te voren in gedachten had.
Steevast is dan het antwoord, dat hij van het plan is afgeweken en
dat het wat anders wordt.
OK, weet ik dat ook.
Maar iedere keer is het leuk
en goed geknipt.
Behalve afgelopen keer toen ging het totaal
anders. In plaats van mijn mening te vragen, zei hij bij voorbaat al
dat hij zonder overleg zou knippen. Daar zat ik dan, totaal
overgeleverd. Maar ach, wat maakte het uit. Ik had toch geen idee wat
ik wilde. Ik nestel mezelf lekker in de stoel, kopje thee erbij en
ik babbel wat en hij knipt. Het eindresultaat was erg verfrissend,
leuk en anders en
natuurlijk goed geknipt. Ik ben er nog steeds helemaal mee in mijn
nopjes.
